Երթեւեկ

«Վիգէ՜ն, Վիգէ՜ն, Վիգէ՜ն…»

Ո՞վ էր այս Վիգէնը, չգիտցաւ։ Առաջին անգամը չէր, որ թաղին մէջ մէկը ձայնը ձգած կը պոռար, բայց այս մէկը նեղացուց զինք։ Ոչ այն նեղութիւնը, որ մարդս կը զայրացնէ, այլ այն նեղութիւնը, որ կ՚ընկճէ հոգին ու զգացումները դէմ յանդիման կը դնէ անախորժ յիշողութիւններու հետ։

Յիշողութիւններ կան, որոնք զգացումներ կը յառաջացնեն եւ կան զգացումներ, որոնք յիշողութիւններ ուղեղին մակերեսը ծփալ կու տան։ Երկրորդին հետ գլուխ ելլել չըլլար։

Աղերսանք կար այս «Վիգէ՜ն»ին մէջ։ Apocalyptic էր։ Վաղամեռիկ երիտասարդ աղջկանդ դագաղին ետեւէն գալած ժամանակդ յառաջացուցած աղերսանքին պէս։ Անճար։ Անճարակ։ Սեւ՝ ճերմակին մէջ։ Դագաղը տան առջեւէն անցուցած ժամանակ օդին մէջ պայթող հրախաղերուն աղմուկին պէս։ Արցունքդ զսպած ժամանակ քիթէդ վազող խլինքը դաստակովդ սրբելուն պէս։

Ջղայնացաւ, որ յիշեց դրացիին աղջկան ընտանիքը։ Ընտանիքը, որ կար։ Աղջիկը, որ այլեւս չկար։ Զաւակները, որոնք կային։ Ամուսինը, որ մտովի չկար։ Ծնողքը։ Շէնքին դիմացի պատին վրայի մահագոյժը։ Ճերմակ ժապաւէնները։

Արցունքները զսպեց։ Խլինքը հոսեցաւ։ Դաստակով սրբեց։ Երաժշտութիւն դրաւ։

View original post

Advertisements

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s