Երթեւեկ

Դուռը կիսաբաց էր։ Նախ ներս մտցուց գլուխը, դէմքին ժպիտը անպակաս, մտածելով, որ զինք տեսնելով անոնց ուշադրութիւնը պիտի ուղղուի իր կողմը։ Մուտքին աջ կողմ գտնուող սենեակէն ոչ ոք նշմարեց զինք։ Հոն բոլորը լռութեամբ կը հետեւէին համակարգիչին վրայ դրուած տեսողական շարժումները (visual effects) ու կը լսէին հեղինակային երգը այն տղոց, որոնք տարիէ մը ի վեր կ՚աշխատին այս աշխատանոցին մէջ ստեղծագործել երաժշտական նորութիւններ. Մուտքին դիմացը գտնուող սենեակին մէջ նստած արուեստագէտն ալ, գլուխը կախ սեղանին ուրագիրքին վրայ, գրիչով բաներ մը կը գծագրէր։ Առանց ձայնի անցաւ դիմացի սենեակ ու կամացուկ մը մօտենալով սեղանին, տակաւին ժպիտը դէմքին, ափերը զետեղեց անոր այտերուն վրայ։ Ժպտացին։ Փաթթուեցան։ Ամիսներէ ի վեր չէին տեսած զիրար, գոնէ ամիսներէ ի վեր միասին չէին եղած այդ աշխատանոցին մէջ, որուն պատերը ամէն անգամ նոր յիշատակ մը ձգած կ՚ըլլայ։ Զրուցեցին ցած ձայնով։

«Այս ինչ մելամաղձոտ երգ կը լսեն կոր քովը եա՜»

Ծխախոտ մը նետեց։ Ապա հրահանը։ Եկաւ նստաւ քովը, աթոռակին վրայ։ Քով-քովի։ Ուսերը եւ կոնքերը իրար փակած։

Շարունակեցին զրուցել ցած ձայնով։…

View original post 67 more words

Advertisements

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s