Երթեւեկ

Երկու փեղկերէն մէկը ցած էր։ Կիսամութ խանութին մօտեցաւ հոգեպէս պատրաստուած աւելի քան կէս ժամ անցնելու գրախանութին մէջ, ոչ թէ վայելելու գրախանութին սնանկացած դարանները, այլ անոր տիրոջ անհամար հարցումները։

Հորիզոնական դիրք մը ընդունած էր սպիտակահեր այս մարդը՝ կզակը հանգչեցուցած աջ ափին մէջ, իսկ արմուկը՝ փոշեպատ գրասեղանին վրայ։ Անոր գուլպաներուն վրայ ճառաքայթող շողերուն մէջ կը տեսնուէր ելեկտրական հովահարին հովէն օդին մէջ պտոյտ ընող փոշիները։ Նշմարելով մօտեցողը, ոտքերը վար դրաւ աթոռակէն ու փորձեց գրասեղանին տակէն զանոնք անցընել կօշիկներուն մէջ։ Նկատելէ ետք կապոյտ շապիկին բաց կոճակները, համբերութեամբ մէկիկ մէկիկ կոճկեց զանոնք, ծածկելով սպիտակ ներքնաշապիկը։

Շատ ընտրութիւն չկար կատարելիք եւ ատոր համար առեւտուրը երկար չտեւեց։ Պուրճ Համուտի Ոսկեդարն ալ անցած էր պատմութեան էջերուն։ Ինք՝ վճռած ըլլալով, որ անպայման գնում մը պիտի ընէր վերջին շունչերը փչող այս գրախանութէն, վերցուց Այնճարցի վաղամեռիկ գրագէտին մանկական գիրքերէն մէկը։ Քովէն թաշկինակ մը հանեց ու փորձեց գիրքին կողքին դեղին գոյնը մէջտեղ բերել։

«Ասի վերջին օրինակն է», ըսաւ գրախանութին տէրը։

Յաճախորդը չհասկցաւ թէ վաճառականի հոգեբանութեա՞մբ կը տեղեկացնէր…

View original post 144 more words

Advertisements

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s