Երթեւեկ

Առաջ Նուպարը կար։ Մարաշ թաղին մէջ տեղ մըն էր, որ հիմա այլեւս գոյութիւն չունի։ Փլեցին եւ թաղը լայնցուցին. այսինքն փլեցին Նուպարին գրախանութը։ Առաջ, երբ մանուկ էր, իւրաքանչիւր վերամուտին մօրը հետ Նուպարին գրախանութը կ՚երթար ու դասագիրքերը գործածուած կը գնէր։ Նուպարը ծեր մարդ մըն էր, ժպիտով։ Դէմքը չի յիշեր հիմա, բայց կը յիշէ Նուպարը իր ամբողջութեամբ, իր մշակոյթով։ Վերջին յիշատակը Նուպարէն, անոր՝ Քառասնից Մանկանց վարժարանին պզտիկ դրան դիմաց նետուած սրճագոյն գրադարաններն էին։ Օր մը, Քառասուն Մանուկ վարժարանէն արձակուած ժամանակ Նուպարը տեսաւ պատին տակ շարուած սրճագոյն գրադարաններուն առջեւ վիզը ծուռ նստած։ Ըսին, որ քովի խաղալիքի խանութը իր տղուն կը պատկանէր եւ տղան իր ցուցափեղկերէն մէկուն առջեւ տեղ տուած էր իրեն։

Այսօր ան գրախանութ մը փնտռեց Պուրճ Համուտի մէջ։ Գրախանութ մը, որ անցեալէն մնացած ըլլար։ Նուպարը յիշեց։ Յետոյ Ոսկեդար ուղղուեցաւ։

View original post

Advertisements

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s