Երթեւեկ

Մինչեւ կանաչ կամուրջը հասնիլը, հանրակառքին բոլոր յաճախորդներուն հետ զրուցեց կանաչ կամուրջին եւ Լիբանանի մէջ կանաչ գոյնի չգոյութեան մասին։ Սակաւախօսները արդէն սկսած էին նեղանալ խօսակցութենէն ու իրենց գլուխները քառասունհինգ աստիճանէն աւելի դարձուցած էին դէպի պատուհանին կողմ։ «Աման պապամ կարեւորը ճիշդ վայրը հասնիմ» մտածեց, «ո՞վ ըսաւ, որ ասկէ ետք ասոնց դէմքերը պիտի տեսնեմ կամ նոյնիսկ յիշեմ»։ Չէ՞ որ մարդոց մինչեւ յարաբերութեան մակարդակի չափանիշը անոնց հանդիպումներն են։ Չէ՞ որ մարդոց իրար հետ վերաբերմունքը կախեալ էր անոնց միջեւ գոյացած յարաբերութենէն։ Փոխադարձութիւն։ Չէ՞ որ մարդիկ կարեւոր չէին նկատեր թէ ինչ կը պատահէր ետեւի ջրհեղեղին մէջ մնացածներուն հետ։ Միշտ ալ կարծած էր, որ ինքն էր կամրջաքանդ գետը, բայց ինք կամուրջն էր։ Սթափեցաւ ու երբ նշմարեց կանուրջը։ Կամաց-կամաց ոտքի ելաւ, քովէն հազար լիբանանեան ոսկի հանեց ու ափը բացած վարորդին մօտեցաւ։ Վարորդը քիչ առաջուան ժպիտը դէմքին այս անգամ վերէն վար չափելով ըսաւ «հահա, ու՞ր կ՚ապրիս տիւմազէլ, ասի կառավարական հանրակառք չէ, հազար հինգ հարիւր եա հապիպի» (անշուշտ արաբերէնով, շատ հաւանաբար ալ Թրիփոլիի բարբառով…

View original post 15 more words

Advertisements

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s