Երթեւեկ

Պատուհանները գոց հանրակառքը ընտրեց. մտածեց, որ օդափոխիչ կ՚ունենայ մէջը։ Նստելու չհասած արդէն վարորդը սուրաց յառաջ եւ ուսերուն դրած կտորէ երկու պայուսակները մէյ մը աջ կողմինին ճաղատ գլխուն, մէյ մը ձախ կողմի տիկնոջ գլխուն հարուածեցին։ Բարձրաձայն «Եա Ալլա՜» մը յառաջեց ու «Սօրի» ըսելով փորձեց տեղաւորուիլ ամէնէն մօտ պարապ աթոռին վրայ։ Նստելէն ետք յիշեց, որ չէր գիտեր ճիշդ ուր պէտք էր իջնէր։ Հեռախօսը առաւ ու ձայնային կարճ նամակը անգամ մը եւս լսեց, յետոյ ողնայարը շտկեց, կզակը վեր ըրաւ, հայելիին մէջէն վարորդին աչքերը փնտռեց ու բարձրաձայն ըսաւ, «Ուահիէթաք, պդտլնի լաման նուսալ ա ճըսր ըլ ախտար պա՚տ ըլ թունէլ» (ըսել ուզեց, որ վարորդը զինք տեղեկացնէր երբ փապուղիէն ետք կանաչ կամուրջը հասնէին)։ Վարորդը յօնքերը բարձրացուցած զարմացած դէմքով հայելիէն իրեն նայեցաւ, թեթեւ ժպիտ մը ուրուագծեց ու մռլտաց, «ինշալլա»։

View original post

Advertisements

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s