Երթեւեկ

Սենեակ մտաւ ու որոշեց այլեւս վերցնել ամիսներէ ի վեր հայելին ծածկած լաթը։ Կանգնեցաւ հայելիին առջեւ, ոտքերը զուգահեռ կոնքերուն՝ ինչպէս կը կանգնէր պարի աշխատանոցներուն ժամանակ։ Նայուածքը սեւեռեց գլխուն վրայի աղուամազին։ Ընթացքին միտքը սկսաւ սաւառնիլ, անցնելով գլուխէն հաւաւ աչքերուն, հոնկէն իջաւ քիթէն վար, սահեցաւ աջ ռունքէն ու շրթունքին ծայրէն ինկաւ կուրծքին վրայ։ Սթափեցաւ։Սկսաւ քակել շապիկին կոճակները, դանդաղօրէն, աչքերով հետեւելով իւրաքանչիւր կոճակին։ Ուսերէն վար սահեցուց շապիկը։ Մէկ ափով բռնելէ ետք կուրծքը նախ սեղմեց զայն, զգալու համար ցաւը, յետոյ ցուցամատով փնտռեց ու շօշափեց անոր պտուկը։ Պահ մը սեղմած մնաց։ Յետոյ ձեռքը տարաւ միւս կողմ։ Ուսէն իջեցուց կրծկալին երիզը ու շեշտակի նայեցաւ անոր ամանին մէջ հանգչած prosthesis-ին։ Նոյն ձեւով փորձեց սեղմել զայն։ Չհասկցաւ։ Չզգաց։ Հանեց ու հայելիին առջեւ դրաւ։

View original post

Advertisements

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s