Դուն, Սեւակը եւ Զահրատը

-Ո՞ւր նստած ես։

Աթոռակներէդ մէկը գրաւած է հեծանիւիդ սաղաւարտը ու դիմացի աթոռդ ծուռ դարձած դէմ յանդիման եկած է նկարակալիդ հետ, որուն վրայի գիծերը դէմքիդ գիծերուն նման անտեսանելի են այսօր։ Երաժշտութիւնը բացակայ է ու դէպի բակ նայող դրանդ մաղէն կը լսուի դրացիներուն կէս գիշերային մռլտոցը։

-Հանէ՛ ատիկա, հանգի՛ստ նստէ…

Ծխախոտէդ մէկ հատ մը վերցնելով կը սկսիս բութամատդ ու ցուցամատդ ոլորել անոր շուրջ ու բոլորովին պարպելով, կը պարպես նաեւ թոքերուդ մէջ քարացած սարդոստայնները ու ամէն անգամ որ արտաշնչես շրթունքէդ դուրս կը ցատկեն հանգոյցներ ու կը քակուին գետին նետուած կտաւներուն վրայ։

-Սեւակը ի՞նչ եղաւ։

-Շատ ծանր է, չեմ կրնար կոր…

Ու քովէդ կը հանես վրձինդ ու այս անգամ անոր հետ կը լեցնես ձեռքինդ՝ ներշնչելով այն ամէն ինչը, որ ցուրտ պատերուդ վրայ հանգչած է կարծես շաբաթներ ու մանիշակագոյն դարձուցած է չորս դին։ Մէյ մը ծխախոտիդ մէյ մը դէմքիս նայելով, առանց ժպիտի, քանի որ ծանր է Սեւակը, թոքերուդ պէս։

-Լաւ, լսէ՛,

«Մէկ ոտքին ես — մէկ ոտքին դուն
Դուն անմատոյց կեդրոն լոյսի
Ես բոլորտիքըդ շրջանակ թափառուն
Ոչ վերջն յայտնի — ոչ ալ սկիզբն — իմ ճամբուս

Կը դառնամ յար
Ամէն րոպէ
Նոյնքան հեռու
— Սեւանջրպետ շառաւիղի մը չափ հեռու — ես քեզմէ

Սիրոյ կարկին
Մէկ ոտքն անշարժ
Միւսը խեղճուկ շրջանակ»

*լուռ ժպիտ մը… հազ մը… հրահանին ձայն…

-Կարկին

-Զահրա՞տ…Աս ալ ուրիշ տեսակ ծանր է *խնդուք*

թռիչք

Advertisements

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s