Splendor in the Grass

Աշխարհի ամէնէն աղուոր երկիրը հոս է, ուր ամէն ինչ կանաչակարմիրադեղինամանիշակագոյն է ու պատուհանէն ներս փչած հովը թոքերուդ մէջ կեանք կը լեցնէ։

Հոս, պատուհանէն դուրսի սահմանները տունիդ մէջ թափանցելով կը փշրեն բոլոր ցանկապատները ու օրուան տարբեր ժամերուն ցոյց կու տան քեզի հորիզոնը, որպէսզի դիտես տարբեր աստղերու ու մոլորակներու շարժումները, կարելի երբ ոտք ոտքի վրայ դրած կը խմես քու ցանած թէյդ։

Զանազան չափի ձուկեր քեզմէ քիչ մը անդին կապոյտի տարբեր երանգներու մէջ պոչերնին կը շարժեն ու ջուրին կարկաչիւնը ականջիդ մէջ հասնելով մեքենաբար վար դնել կու տան ձեռքիդ թէյը։ Տաբատդ վեր սոթտելով բոպիկ բոպիկ կանաչէն դեղին կը քալես ու աւազուտ մատներդ աղի ջուրին մէջ կը լուաս ու կ՚երթաս, կ՚երթաս խորերը։

Կը թրջուին կոնքդ, փորդ, ստամոքսդ, ու նախքան ջուրին կուրծքիդ հասնիլը գլուխդ դէպի վար՝ խորերը նետելով կը սուզուիս տակը, տակը, մինչեւ հասնիս տժգոյն աշխատանոցը։

Նախքան ներս մուտքդ, կը քամես մազդ՝ դրան մուտքիդ զետեղուած կանկատունկին վրայ ու ձեռքերդ չորցնելէ ետք սեղանին վրայէն կը վերցնես ծխախոտը ու ապա կը բազմիս գետինը՝ զգալով մարմինիդ բջիջներուն մէջէն վեր սողացող պաղը։

Բերնէդ ելած ծուխը քիչ մը կը տագցնէ մարմինդ, գլուխդ, կուրծքդ, ստամոքսդ, տաքութիւնը կը հասնի վար, վար, վար, մինչեւ ծիլիկդ, ու ծուխին առաստաղ հասնելուն նման վեր կը բարձրանայ իրանդ ու երբ բացուի բերանդ, առաստաղէն իջած կարթը կը բռնէ լեզուակդ ու վեր հանելով քեզի կը նետէ կարմիր ազդալոյսերու աշխարհը, ուր ամէն բան կանգ առած է ու կանգ կ՚առնես դուն, հոն, ուր գաւաթները միշտ լեցուն են սառոյցով։

Պատուհանը կը բացուի ու լոյսերը կը մարին. միայն մէկ լոյս վարած կը մնայ՝ անկիւնը դրուած մանիշակագոյն լոյսը.

*փուֆ*

Advertisements

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s