Մերթ բացակայ, մերթ բացակայ

20140920_174756 Իւրաքանչիւր անգամ, որ ստոծանիդ կ՚ուռի, կը ճզմուի սիրտդ. ստամոքսիդ ջիղերը կը կծկուին սարդոստայնի պէս՝ ճնշելով աղիքներուդ վրայ. ողնաշարիդ մէջէն դէպի վեր կը մագլցի արձագանքը այն մտածումներուն, որոնք տարածուելով մազի ծակտիկներուդ մէջ, պրկել կու տայ կզակդ ու աւելի ամուր կը խածնես ակռաներդ …

Անդին, համակարգիչին առջեւ նստած, չկայացած մտերմութիւններուն մատները կը հարուածեն ստեղնաշարը ու իւրաքանչիւր բառին հետ կը հարուածուի մարմինիդ բոլոր բջիջները, որոնք այլեւս չես կրնար նուիրել ժամկէտանց միակ մտերմութեանդ, որ յանգեցաւ ի վերջոյ ու կը սպասէ մահապատիժի… Խնդուքը չէ, որ կ՚ատեմ, այլ ներքին թախիծը։

Մինչ շունչդ կը շարունակես հաւասարակշռել ու փորձել չխեղթուիլ, մերթ ընդ մերթ կ՚անհետանան նախ մարմինիդ խալերը, ապա սրունքներդ, յետոյ արմուկդ կը շոքիանայ ու ստեղնաշարի քանի մը հարուածներէ ետք կ՚աներեւութանաս նաեւ դուն, ամբողջովին…

Հազիւ կը բռնես վիրաւորուած եսդ, համակարգիչդ կը բանաս ու կը գրես այս տողերը։

Բացակայ, ներկայ, բացակայ, բացակայ, բացակայ, բացակայ…

Advertisements

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s